fragile - disposable

Mut Şarkısı

2011-04-06T02:11:00.000+03:00

Sevdim, söyledim.

Mut Şarkısı

2011-04-06T02:06:00.001+03:00

http://egemensoylu.com/muzik/

sevgili günlük

2011-01-17T11:59:00.000+02:00

pek fazla ömrüm kalmadı. iyi olmasını sağla. amin.

Yemin.

2010-09-15T21:25:00.002+03:00

Her ne kadar şaibeli ve şartlandırmalı da olsa hal ve durum gösterir ki, Anadolu'nun ilk ve tek cumhuriyetinde, cumhuriyeti ve demokrasiyi hazmedemeyen, özümseyemeyen, katlanamayan ve anlayamayanlar mevcuttur. İnsani olan her şeyin düşmanı kapitalizmin ve emperyalizmin karşısında tarihin en büyük savaşını vererek kurdukları bu cumhuriyetin, kurucularının yolundan ilerleyerek, kendinden emin, değerlerine saygılı ve düşmanın yeri geldiğinde başını keserek ama bayrağına küfretmeyerek; insanı ne yaradan'dan ne de insan olduğundan, salt kendi içindeki sevginin bir sonucu olarak severek, yaşamaya ve yaşatmaya devam edeceğim.

bu

2010-03-26T08:55:00.002+02:00

Geniş bir zaman dilimine yayılmıştı, beklentiler, hayattan ve hayatta kalmakla ilintili meselelerden korkar gibi bir hali vardı. Sorular, özellikle cevabını bulamayacağından emin gibi göründüğü, açık yanıtlarını kendinden sakladığı sorular.
Önce, çocuktu, hepimiz gibi ve hatırladığı yegane şeydi çocukluk zamanları. Bundan vazgeçmiyor olmanın götürüleri vardı şüphesiz, her şeyin vardı. Basit ve yalındı, berrak, tüm varlık olduğu gibi görünüyordu gözüne, başka bir şansı yoktu algının, henüz kapıları kapanmamış, perdeler çekilmemişti ve balyozlar inmemişti tepesine.

Karanlık bir odada uzun süre, sessiz ve yalnız kalmanın bazı öngörülemeyecek sonuçları vardır. Kendine kurduğun güvenli kabuk, çatırdasa da, kapını çalsalar da, oradan içeri giremez kimse, güneş ışığı ve tüm cıvıltılı renklerini de ardında bırakarak - ateşten heyecan ve hızdan ibaret kuşların - öylece katı ve kesintisiz bir duvar örer diğer tüm varlıkla aranda, bunu yapan, kafatasının içindeki bir kaç gram protein ve türlü kimyasal oyunlar.

Olduğun yerden baktığında, olduğun yerde duran aklının, sana "uzak ve sonsuz ve devasa" dediği evren algısı, içinde olduğunu unutturur açıkça. Ukala ve zevzek tavrınla, dışında zannedersin kendini, bütünün. O bütün ki, tek derdi olmak.

Bir kaç dilim peynir yersin bir tahtanın üzerinden, bir kaç yudum bira. Aklında gözler vardır, neden öyle baktığını merak edip kendini yediğin. Bir ısırık daha, peynirden.

Sonra, çocukluk biter, bitti sanılır ya da bitmiş sayılır. Adın ve cezai ehliyetin artık farklı anlamlar taşır. Pipin yoktur mesela, artık bir tecavüz aracı, kompleks merkezi ya da oyalayıcı faktördür. Meme başka bir şeydir artık, anne değildir, tanrıça hiç değildir. Kavramlar takla atar, uyumak sevimli değildir artık, ağlamak da ve neredeyse gülmek, sevimli değildir.

Sonra'dır artık, her şeyin yeniden kurulacağı; açık, saydam ruhların yerini, açlık ve sefillik çeken koca bir güruhun, açlığının ve sefaletinin bedelidir giyilecek, girilecek, gidilecek... her şey yeniden kurulur, yıkılır ve yeniden kurulur. Bombalar bunun içindir, beton ve çelik bunun için, tanklar ve depremler bunun için.
Gizlisi saklısı yoktur bir yandan, televizyonlar bağırır, gazeteler hergün raflarda yerini alır onbinlerce sayfa dehşet ve yalan ve açık tehdit. Reklam her yerdedir ve terapi her geçen gün daha gerekli ilan edilir. Uzak doğudan gelen bir fikir, uzak batıdan gelen mobilyaların yerleşimini belirlerken iç huzurun ve ruhunun bilmemnerelerine iyi gelecek kokular, yakın doğudan gelen bir fakir, tam göbeğinde şehrin, terör ve dışlanmanın hedefidir.

Sana sayfalar dolusu gerçek sunabilir, Dos., C.B., W.F.N... Bach ve evet garip ama Sarte osurur.

Aslen insan ve bir zamanlar çocuk olan başkanlar, kostümlerini maviye boyayıp dansetmedikleri sürece, ying-yang'ın neresinde oturursan otur, neyi bildiğinin ya da öğreneceğinin bir önemi yok.

Kanser ve sigara arasında ilişkiler kurar, gözlerinin içine bakarak ve sana dair korkular. Bir şarkını dinler ve daha ne dediğinin bir önemi yokken sever öylece. Hiç bilmediğin bir konu hakkında atıp tutarken bile elini bırakmadan bir çocuğu sever gibi bakar gözlerinin içine, o zaman dersin işte, kabuğu kırıp dışarı çıkamasan da, birileri orada seni ziyaret edebilir.

Bir şey söyler sana, ne olduğunu anlamassın bile, ne anlama geldiğini, bilmesen, hangi dil olduğunu bile anlamazsın hani... İçine söyler ama, öyledir senin için ve o zaman tanrı kendini haklı çıkarır, zaman ve gelmiş geçmiş tüm acılar tam da o mekan-zaman kesişiminin küçük bir bedeli gibidir.

Tek bir söz, nefes ya da kulağının arkasına dokunan bir parmak olabilir bu.
Her şey olabilir.

Değer yargılarını gözden geçirirsin o vakit, zira senin için olanlar, açıkça gerçek iken bir anda yeni bir paradigma ruhuna ortak koşar kendini, "benim ol" der. Koca bir ömrün kaçışı, "ben kendime bile ait değilim ki..." sönükleşir, ait olmak isteği kalelerini ele geçirir.

Hayatı yeniden tanımlamak vaktidir, tüm değişkenler isim değiştirir, kabuller yerle bir edilir, devrim, kanla yazıladursun, birileri göz yaşı dökmektedir. Vicdan, kolay altedilebilecek bir rakip ya da yol gösterici değil.
Her şey değişir.

Kabuller, gider. Bir başka erkeğin varlığına tahammül artık yeni bir anlam kazanmıştır.

Gurur, gider. Seni yeren her şey, kutsal bir kabulle, seni iyileştirmek içinmiş varsayılır.

Uzun lafın kısası, gider oğlu gider.
Gelen tek bir şey, tüm boşluğu doldursundur, fazlasını ve eksiğini. Bütün olmak gayesinde diyorlar insan ruhu.

Bunca şeyin sonunda, bir şey olur. Vazgeçmişsindir, geçmişin, şimdiliğin, anıların ve değerlerin gitmiş, bir kurallar ve "söz"ler bütünü gelmiştir. Sorgusuz sualsiz evet dersin çünkü ilk kez istemişsin bunu, böylesine, teslim ve kendini verme. Çırpın, çırpın dur.

Bunca şeyin sonunda, bir şey olur. Kadın. Vazgeçmemiştir, hiç birinden, hiç bir şeyden, sandığın gibi değildir hayat, acıların gerçekliği, sadece kendi acıları için gerektiği gibi geçerli, fedakarlığın sınırları dilediği gibi -altı- çizili ve tüm o akıl almaz geometri, matematikçi olan kadındır.

Bunca şeyin sonunda, bir şey olur. Bir göz temasıdır o, geri çekilmesine neden olan.

Bunca şeyin sonunda, bir şey olur. Telefonun ekranında yazan bir isimdir, hazır ol durduran.

Bunca şeyin sonunda, bir şey olur. Vaadler ve fiiller uyumsuzdur.

Bunca şeyin sonunda, bir şey olur dostum, bir sürü teferruat, bir yığın paranoyak zerzevat çöplük gibi aklından fışkıran, korkuların ve kabusların tuzu biberi, unutup durduğun "açıkça kazık" gibi saplanan göğsünün orta yerine, silip attığın her şeyin yerine gelir, dikilir, durur ve seni gösterip, "bu" der, "bu"sundur, "bu böyle dedi", "bu".

vakit. ne olduğunu bilme vaktidir.

sadece bu.

uzlaşma

2009-11-08T00:31:00.003+02:00

http://icmihrak.blogspot.com/

kızıyorum

2009-09-09T16:48:00.001+03:00

salak insanlara, ne istediğini bilmemeyi salaklık saydığımdan kızıyorum. haddini aşan kaprislere çok kızıyorum, dileğini yerine getirmek için kendini tavize boğana hadsizlik edilmesine sahiden çok kızıyorum.

al sana paradigm shift şimdi.

Free Web Server Security Scan | Wormly

2009-08-21T15:44:00.001+03:00

Free Web Server Security Scan | Wormly

Posted using ShareThis

D-LOVERS Solved!

2009-06-18T13:33:00.001+03:00

Level I – A Solved!

69-71-71-32-76-79-86-69-71-79-82-75-89 {D-LOVERS}

Level I – B Solved!

D Ç N K V Ç Ç K I L P Ü P Ğ T

paylaşmayı even parmak kaldırsın

2009-06-14T02:08:00.001+03:00

http://www.cartoonnetwork.com.tr/paylasmayisevenparmakkaldirsin/

she wants revenge

2009-05-29T23:51:00.001+03:00

eeh.

müsvette

2009-05-22T16:53:00.001+03:00

melih gökçek ile ilgili bir araştırma yapıyordum. böyle araştırma mı olur? olmaz tabii, neyini arayacaksın, görsellerini aradım google hanıma sordum

Bu çıktı, alalade’den kaynaklı.

Bi de abi gagıl ört’ün taglama mevzusuna kızmış, “gugıl, koçum, akıllı ol” demiş.

Bir yığın fotoşoplamaca var tamam da ne uğraşıyorsunuz ki? Adamın orjinali bu;

Vallahiden ben yapmıyorum, orcinalden kopye bunlar...

Bir de Angarılara bakmak lazım, Türkiye’lilere, Dünya’lılara. Hepsi aynı kafada galiba. Balonların arasından aha da böyle patlatırım iddiasını oylamak. İçim sıkıldı lan.

Ha, esas konu müsvette, sevdim bir şekilde buraya da not düşeyim dedim, umarım melih’le aynı girdide anılmaktan rahatsız olmazsınız.

fındık ezikliği

2009-05-13T22:13:00.001+03:00

son günlerde beni hayata bağlayan tek şey fındık ezmesi. 70 fındık ile 30 kadar şeker ve vanilini bir araya getiren fiskobirlik’e teşekkürlerimi sunarım. zaman içinde insan olmanın zorluklarını sırasıyla biriktiren her birimizin ortak bir korkular havuzu olduğu aşikar. silah sesleri, kan kokusu, tecavüz ve ağıtlar gündelik hayatın sıradan bir parçası olduğunda korku ve u-mutsuzluk eşikleri nepal’in tepelerini aşabilir. veledliğin kumdan tepelerine atlarken yaşadığın düşüş inşaatların birinci katlarından, temsili bir intihardır diyemem ancak koltuk minderlerinden ya da çarşaf battaniyeden teşkil evler yalnızlık arayışının ilk belirtileriydi. en azından bende. kabus yalnızca otomatik tüfeklerin namlularının içini ve ateşini doğrudan görmek değildir, aslen kabus, acının son bulacağından ya da başlayacağından emin, vücut bütünlüğünün bozulmasını beklemek değildir. ihtimaller ve gelecek üzerine varsayımlara saklanan görünmezliği arzulanan vadesi kendinden evvel ödenmiş acılardır, kabuslar. bunu da bilin.

eski sürümler

2009-04-21T12:24:00.002+03:00

winamp istedi canım media player'dan sıkılınca, onunda 5'i eşşek kadar bir şey çıkınca eskilerini nereden bulurum dedim, aha 0.22 diye sürümü bile varmış, çok geniş değil ama zevkli arşiv, daha vardır bunlardan. not olsun.

helal etmiyorum!

2009-03-26T00:53:00.001+02:00

evet, ben de helal etmiyorum! kanla alınanı dolara satana, kendini dolara satana, kendini kömüre satana!

http://www.helaletmiyorum.org/

periliğin güçlüğü

2009-01-11T06:13:00.004+02:00

sanılanın aksine insan ömrü ve diğer uzun süreli şeyler aslında pek de kayda değer büyüklükler değiller. 1.5 ila 2 metre arasında değişen boylarıyla bizler, bir kaç on yıllık yaşantılarla ve saatte bir kaç on kilometre hızlara aşina anlaklarımızla milyon ışık yılı ya da pico metre gibi uzunlukları, nanosaniye ya da yüzyıl cinsinden süreleri yahut binlerce kelvin sıcaklıkları idrak etme şansına sahip değiliz. milyon yıllık evrim sürecini anlamakta zorlananları anlıyorum, onlar beni anlayamayacaklar zorla(n)maya devam. işin aslı, tüm bu büyüklükler bir yerden sonra, tıkamaya giriyor kafada ve 1 milyon ile 2 milyon yıl arasında fark kalmıyor o akıl için ve böyle olunca elbette tanrı kolaylığına sığınmak işine geliyor bir çoklarının. bize, gerçekten daha gerçek bir şey söyleyemezler; buna rağmen yalanın ölçüsü yoktur ve buna eminim ki; yalan, tanrıdan büyüktür.

korkular üzerine kurulu imparatorlukların zavallılığı karakter edinmiş kulları, vatan millet davasına düşebilir. boşver şimdi bayrağı, sınır olmasın mesela, lağım fareleri ve goriller kadar, leylaklar ve toz bulutları kadar, aşk, delilik ve veba kadar bağımsız olalım. insanı diğer hayvanlardan ayıran ne varsa lanetleyip yeni bir insan için yola koyulalım diye diye geçen ömürlerin çığlıklarını duyamayan her birinin ellerine tutuşturulan ticaret ürünlerinin barut kokuları ve "haklılara ölüm, bizlerin iyiliğini isteyenlere ölüm, kahrolsun iyiler" çığlıkları eşliğinde, 1854'de dişleri dökülünce, ne düşünmüştü bensiz? peki şimdi -kaç yüzyıl sonrasının hayallerini kurduysa artık- görse şu hali, gelişme mi bu?

çok şeyi unutmak istiyor insan, insan, insan, off.
tam o esnada kendisine hayranlığıyla bilinen adam, tarihin tozlu sayfaları klişesine uçan tekme atan bir peri masalı perisinin gözlerine dalıp gider ve artık kendisine hayranlığıyla bilinen adam kendisine hayranlığının bir yanlış yönlendirme olduğunun bilincindedir.

hatırlamanın bir başka halini arıyor insan, zayıflığın üstüne gidiyorsun bazen istemeden, isteyerek... ve korktuğun şeyin gerçekliği saplanıyor işte, beynin ön avluları işgal altında, çıkış arayıp bulamamak arzusuyla da yanıyorsun bir yandan acın, üstünü kaplıyor, dışarıdan bakılınca görünen tek şey bu ve garip bir cazibesi var yokluğun, belki de doldurmak isteyenler oluyor hiçliği varlığa dönüştürmek isteyen, kendine ya da hiçliğe kanıtlamak şöyle dursun, acıya boğulup yitiyorlar. insan hayatı bir kaç on yıla sınırlı haliyle bile yeterince ürkütücü, bir çok tanrının ahir zamanlarda yapamadığını tek bir günde bir çok kişiye yaptım, azaltmadı bu, ne acıyı ne de yokluğu(nu)... buna unutmak denirse, evet.

sonra vazgeçersin. yeter.

2008-08-23T07:33:00.001+03:00

sorumadan söylenen her gerçeğin yalanla bir ilişkisinin olduğu günlerdi.
her sabah uyanmak ve katlanmak,
azap'tan bağışıklığa terfi ederken
aklımın oyunlarına yenik düşmeye başlamıştım ve her geçen gün
daha fazla içmek için daha fazla neden
daha çok unutmak için daha çok kötü anı bulmak
elden kayan her bardağın kırılması
ve her ıslak halının yeni bir neden kadar sıklaşması misali
görkeminden hiç bir şey yitirmeden küçülüyordu dünya

bin yıl öncesinin cehennemiydi
ve
bir kaç yıl sonrasının cenneti hayat

alışmak gerekli
öyle diyorlar
öyle de oluyor zaten

öylece

kendiliğinden.

yazmak üzerine yazmak da nedir?

2008-08-01T02:50:00.008+03:00

yani bu başka neyin nesi olabilir ki böyle? makine üreten makineler gibi, resim resmeden ressam resmi olur mu? olur da kaç tane olur ama yazmak üzerine yazarsan, hayatını bununla geçirebilirsin bile. heykel traşlayan (heykelen) heykeltraş heykeli. bilemiyorum bunu, kendimle yazışıyordum ve gaza gelmiştim ama sen böyle sorgu yargıcı kesilince başıma enerjimi emdi diğerleri. enerji enerjen enerjist enerjisi. mide ağrısı, uzun süreli ishal, ciltte kızarıklık, kronik baş ağrısı ikaz tabelalarıdır, gidişat kanser veya onun gibi bir şeyir, bunlar varsa dikkatli olun, yoksa olana kadar içmeye devam.

otobüsler dolusu insan tanıyorum ve her gün tanımadığım bir otobüs dolusu insanla yolculuk ederken, çocukkenliğin hayalleri ve korkuları adına fatiha. yüksek sesli müzik kulaklarımın içindeyken sahiden sadece kulaklarımın içindeki kulaklıkların içinden gelirken çevremdekilerin yogun dinginliği ve bezgin halleri işte o adını koyamadığım garipsenir mutluluklar içinde yüzerken binler kırmızı ışıkta durması, durakta durması, sıkışan trafikte durması, eylemsizlik kanunlarına riayet edip kafamın cama çarpması (akbayram). o çarpmanın etkisiyle nöroncukların kimya havuzunda nasıl bir amonyak geziyorsa, hatırlayıveriyorsun olur olmaz acılarını. böyle bir yazıyı bitirmenin en iyi yolu aniden susmaktır sonu ikinci ele düştüğünden söylemek zorundayım ki, kendini yineleyen bitemez.

kontrol

2008-07-25T01:43:00.004+03:00

eşiksiz hatalı davranışlar üstadı ünvanını alalı çok olmamıştı ve henüz ne yapması gerektiğini bilmiyordu. bunu hemen hiç öğrenemeyeceği de aşikardı, ta ki çocukluk denen gerçek-üstü dönemden beri. bilindiği üzre çocuk kafasında idealize edilmiş pek fazla bir şey yoktur ama gelecekte, astronot, itfaiyeci yerine (sorana) göre öğretmen ya da doktor olacağı saplantısı sık rastlanır bir durumdur. bizimkisi, "bilmiyorum, daha düşünmedim" cevabını verirmiş, yetişkin insan için garipsenir bir cevap, bir şekilde komik geliyor tabii onlara. öyle de aslına bakarsan, bacak kadar çocuğun "daha düşünmedim" demesi.
ama haklı bacak boylu, daha düşünecek zamanı olmadı ki. her eyleminde ustalık sezip yönlendirme arayan yetişkin kafaların da hastalığı az değil. kendince deli bir başka arkadaşıyla çamur ve taşlardan, planlı programlı, altı oda iki salonlu iki katlı çamurdan evler inşa ettiğinde kesin mimar olacak bunlar demişlerdi. olmadılar. veletlerden bir diğeri, "senin şirketin olur, benim de kamyonum, kamyon sürerim ben" demişti berikine. hayaller kuruldu, rakılar içildi. kamyoncu oldu sahiden öteki, beriki hala düşünmedi ne olacağını. aklına eser de karalarsa, yazar ol, dillendirirse türkücü ol dediler, çarpıp bölünce bilim adamı, kırıp dökünce mühendis ol, ol babam ol.

biri de takmış şimdi güzel olamadım diye, deli midir nedir?
bir kere altı eşittir yavruları. salam yiyip koşturuyorlar işte, tıs tıs tıslıyorlar. ben bile bir bok anlamadım olan bitenden. buk'un o dediği şey aslında bu, yazacak bir şey bulamıyorum ve boku yemişsindir diyordu. yazmak için yaşaman gerek ve yaşamak için de içmelisin. en azından onun için öyleydi o. (benim için böyleydi bu diyordu zira)

klavyenin tuşları yapışmış mı ne olmuşşa bir garip çalışyorlar ve bu çok rahatsız edici. laflamak da istemiyorum aslında, kimseye bir şey söylemek istemiyorum. gibiyim.
bir
iki.

point

2008-06-25T02:02:00.000+03:00

amacım; amacıma hizmet edilmesini kolaylaştırmaktır
bu, amaçsız durum gibi gözükebilir.
önemli değil.

beyaz

2008-06-08T20:59:00.003+03:00

yürüyorum kumsalda tek başıma
korkmamak için şarkılar söylüyorum
insanlar yürek oynar
insanlar hep aynı
attığım her adımla biraz daha eriyorum

denizler duruldu birden her taraf bembeyaz oldu
korkmamak için söylediğim şarkılar onlar da sustu
sanki ben hiç olmadığım, öldüğüm yerdeyim
eriyorum yavaş yavaş değil
eriyorum tüm...

gördüğüm tüm hayatlar aynadan yansıyanlardı
son gün korkutan tek şey eskimiş şarkılarımdı
sözleri cam kırılganlığında çocukça yaşlı yalanlardı
şimdi ben hiç olmadığım o öldüğüm yerdeyim
eriyorum yavaş yavaş değil eriyorum
tüm
gerçeklerimle.
gerçeklerimle.
gerçeklerimle.

saçma

2008-04-24T14:29:00.007+03:00

sorunun cevabı

neyimiz eksik?
neyi bulamıyoruz ki
veya
fazla gelen ne
bunalmış yaşantılarla dolu gezegene?

biliyor musun, mutlu insanlar da
var
iyi giyinen
iyi beslenen
iyi yaşayan v egülücüklerle donatılmış
ben
onlardan biri
değilim

ara sıra
deliririm
ve o kadar ki
uzun süre olmazsa bu
dostlarım endişelenirler
"neyin var" diye sorarlar bana
ve tavsiyeler verirler.

bazan daha çok dışarı çıkmamı
bazan daha çok beslenmemli
gülmemi
alışmamı
çalışmaya alışmamı ...
işte her ne yapmıyorsam onu öğütler dururlar

kimi zaman uyacakmış gibi davranırım ama çokça
dürüst olurum onlara karşı

büyük ulusumuzun ve yüce tanrımızın vaadlerinde
işe yaramaz teklifler
ve umut simsarlığından başka
bir şey
görmediğimden söz ederim
ve işte o zaman
nasıl bir insan olduğumu vurmaya yeltenirler yüzüme
yüzlerine gözlerine
bulaştırarak.
amin.

2008-04-05T01:54:00.007+03:00

şimdi sar bedenimi narin tenini delen iğnelerime inat

teslim olmak niyetinde değildim, kendiliğinden oldu
kozasından çıkan her böceğin kaderidir bu
dışarıda ve içeride, nice dünyalar var her biri kendilerine ait
kaçarak, kovalayarak ya da bilmediklerinden veya beceremediklerinden
zora, zorbaya ve en kötüsü kolaya boyun eğerek
olan oldu, kaybediyoruz oyunu

ağlayan trompetler ve hiç kasırga görmemiş hiç de istememiş
ölüm, ölü'm, ölümüm

ne kadar oynak her şey, biralarla dolu metal kutular,
övünmeye isteksizlik
sevilmeye isteksizlik
sevmeye
ve sevgi dolu olduğunu düşünürken
istekliliğe isteksizlik

olabilecek o kadar çok şey varki,
yenilginin bile bin bir çeşidi var
bize sadece mutlu sonlu filmler izletin
imrenmeye devam edelim
gerçeğin tokadı beylik
bir tokatın gerçekliğini beğenemedik

öyle göz kırp bana, gülümse hadi
de ki gelecek
cennet,
ölümlülerin inadı
sadece biraz katlanmak gerek
ve
kutsal tanrı
pek de kutsal olmayan katilleri ve kafirleri eledikten sonra
pek de kutsal olmayan bizlere ve bizdenlere açacak kucağını

yakın tarihi bilmeyeyim,
uzağını bilmeden düşleyeyim
kedilerin krallığı ve bitkinin hükümranlığı
yine de dün
öbür gün
yarın ve şimdi
kitleler boyun eğer
kavruk bedenler
rezil fikirler
boka batmış ruhlar
pislik
pislik
pislik

aklının alamayacağı
seni içine alan an ve an
elit ve ayrıyım ben diye uydur götünden

biliyorum
yine
susmak
en iyisi.

2008-03-25T16:02:00.000+02:00

bilindik hüsran sizinkisi bayım, zaman geçer, sancılarınızı saklamaya devam edin.

2007-12-24T06:30:00.000+02:00

bilindik hüsran

(puşt hüzün)

yokedilmemiz gerektiğini düşünüyorum. çünkü kafama bu takıldı şu sıralar. ve bu blogspot bokundan da sıkılmaya başladım. 6:35. bir kaç gecedir uyuyamıyorum. 6.45 geldi ister istemez aklıma, ve heybetli ön sözler...

daha iyisini istiyorum

senden söz etmiyorum, daha iyi dediğimde neden aklına ilk sen geliyorsun ki? daha iyi bir dünya, daha iyi yiyecekler, daha iyi savaşlar, daha iyi hastalıklar, daha iyi tanrılar ve daha iyi sosyal haklara ihtiyacımız varken. daha iyi iklimler, daha iyi sokak köpekleri ya da koalalar da işimizi görürdü bu fikri desteklemek için. şu incir çekirdeği evrenlerimize tıkılmışlığımızı elbette anlıyorum, dimağımız kapalı peki neden öyle değilmiş gibi davranırken bile kendinden dışarı çıkmıyor aklın?

yalanlar silsilesi

yalanlar, kalkanlardır. korkunç gerçek ile aramızda bizi koruyan. aslen yatağın altına bakamadığın için korkunçtur yatak altı gerçeği. üstelik sana bağırıp duran bir şey var karşında, "söz veriyorum, yatağın altında bir canavar varsa ve o seni yerse, ben de atlayacağım midesine. verdiğim güvence, kalkanın büyümesinden başka bir işe yaramıyor her nedense, öyle büyüyor işte, ta ki taşınamaz hale gelinceye dek. sonra bir parçası düşüyor ve "işte dürüst oldum" diyorsun, oysa sadece yeni bir yalan bu. sonra tekrar düşüyor, yeni bir parça ve her seferinde tamamen çıplak olduğunu iddia ediyor kadın. oysa ben müthiş bacakları ve pembe göğüs uçlarını görmek şöyle dursun, nefesinin kokusunu bile alamıyorum, gözlerinin rengini seçemiyorum.

geçmiş geçmiştir ve gelecek de gelecek; geçmişe ilişkin yalanlar, an ve an tekrar edilecekse tüm geleceğimiz koca bir yalan olacak demektir bu. bunu tanrı bile affetmezdi (- ki o gerçeği zaten biliyor diyorlar) ki ben hiç affetmem.

kaybetme korkusu

kaybetme korkusuyla sarıldıkça görünen o ki, sarıldığım şey giderek o kaybetmek istemediğim şey olmaktan çıkıyor. göz yaşları fayda etmiyor. her dört gözünküler de öyle.

gecenin finali

işe gidip kemoterapi modülünü bitiricem ve eminim ki kan bankası yeni şeyler isteyecek, essi fiyat kırarken alsancak burnumdan gelicek. bir araba satın alıp şehirler arası yolculuklara çıkmak istiyordum, sisin içinden 130'la geçmek ve eğer sisin sonunda kadın kucaklarsa beni, onu sevmek. ve sonra sonra görüyorum ki, sisin tamamı kadından çıkıyor. sanırım seni bağışlamak üzereyim tanrım.

2007-11-02T01:09:00.000+02:00

enterans

bunun blogun başında yer alması gerekiyordu.

"edilmiş tanrılarınız ve siz" dedi pierre, canı sıkılmıştı, işaret arıyordu, bir çarpı mesela, her hangi bir yerde olabilirdi ve kazacaktı bu sefer, ustadan öğrenmişti "meşhur olmanın en iyi yolu kaçmaktır" diyordu o da. "peki ne yapabiliriz o zaman?" diye sordu timour, "yani olasılıklarımız var, var değil mi?", "olasılıklar anam" diye kabaca girdi söze piere "hediye edilmişlerdir ve kimse sana kendisine alabileceğinden iyi bir şey hediye etmez".
god is a dj olabilir ama bir yere kadar. tabii canım.

2007-11-02T01:08:00.001+02:00

ortakul

Şimdi ortaokula ilişkin şeyleri hatırlamaya çalışıyorum da, alp'in kazasını hatırlıyorum evet, alçılı kolu ve diş eksiğiydi, trafik kazalarının gerçek olduğunu öğrenmiştim;

sonra ayhan demir miydi, baş müdür muavini, okulun ilk günü kravatsız olduğum için durdurmuştu beni "niye kravatın yok" dedi, "bilmem" demiştim, "senin niye var?" tokat atmıştı bana, hayatımın ilk tokadıydı, ilkokulda örtmen kafamda sopa kırmıştı ama bir tokat olarak ilk... bu pezevengin bir de arabası vardı, skoda, kreç gibi bişeyle boyuyordu onu...
itaat ve disiplin diyordu gözleri, boyun eğmenin gerekliliğini öğrenmiştim;

kızların soyunma odasının camlarını hatırlıyorum, içerden boyanmış olmasına nasıl içerlediğimizi ve o büyük gizemi, içeride tanrısal bir şeyler olduğunu düşünürdüm, bizim soyunduğumuz sınıflardan daha kötü koktuğunu o zamanlar bilmiyordum (halen bilmiyorum yahu sadece tahmin).
kadınların hayatımı karartacağını öğrenmiştim;

serkan'ı hatırlıyorum, basketbol takımına seçilmiştim ben, ama istemiyordum basktbol oynamak, örtmen (düzeltme: o zamanlar hoca olmaya başlamıştı eğitmenler) zorla sokmuştu takıma, sonra bir maç günü, sabah erken gelinecekti ben gelmemiştim, ya uyanamadım ya da uygun şortum yoktu bilmioyorum. 5. ders beden'di, soyunma anında, dersten sonra üzerime çullanmıştı serkan, takım yenilmişti sanırım ve birinin hesap vermesi gerekiyordu, necip vardı onu hatırladım, iriydi o, o olmazdı. kavga etmeyi de bilmiyordum, insana vurmayı hiç... bir ara altıma aldım ama ayırdılar, ayağa kalktık bıraktıkları gibi yine saldırdı, bilmiyorum anımsadığım kadarıyla "tam ben dövecekken ayırıyolardı sora o döver gibi olunca ayırmıyolardı" diye kazımışım aklıma öte yandan pataklamıştı beni muhtemelen, travmatik olabilir... neyse efenim ben dedim, "çok fena kötü benzeticem bu mğngdğmnnın" demiştim aradan zaman geçti unutmuşum, sonra bir baktım okul bitti, "daha iyi oldu" dedim, disipline de veremez hem, heyhat! adam askeri liseye girdi, düğmesi 3 aydan başlıyor, şimdi bekliyorum, hele bir emekli olsun o zaman göstericem gününü...
ve evet, iç acılarına yenik düşenlerin insan erdemlerinden sıyrılabileceğini öğrenmiştim;

elçin'i hiç unutmuyorum, 3 hşeb + 3 kız lisesi 6 yıllık platonik aşkımdı;
kadınlar konusundaki öğretimi perçinledim =)

gamze ve özlem'i anımsayamıyorum, bizim okulda bu kadar güzel hanımlar yoktu...
(iltifat etmeyi başka bir yerde öğrenmiştim)

kısacası (ki bu bile yeterince uzun) o okulda epey bir şey öğrendim, taflan ekimi için topladığım paralarlı zimmetime geçirmekten tutun da, geç kalınan derslere bahane bulma anlarında geliştirdiğim yaratıcılığa kadar bir çok katkısı oldu bana.

güncelleme

bu yazının tetiği feysbuk bokuydu, çoklu mesajlaşma şeyine aldılar beni ortakullular, sonrasında cücük beyinlinin biri, savaş karşıtı duruş'u kavrayamayıp bir yığın laf etti ve çok öğreticiydi sahiden. okul hayatı falan çok başarılıymış, hep yüksek notlar almış, sonra çok müslüman zekat falan dağıtıyormuş, zengin de öyle işte. sonra benim ne kadar işe yaramaz olduğumdan falan bahsetmiş, bir sürü başka şey, bir tek insan ya da ölebilen herangi başka bir şeyi öldürmenin, 'öldürmüş olmaktan başka ne sebebi olabilir'in yanıtı yoktu kusmuğunun içinde. bu konuda bolca yazayım diye düşündüm başta konu sıkıntısı çekiyorum gibi gelmişti; sonra neyse dedim, galakside yeterince inek boku var, hem daha faydalı, inek boklarını yazayım dedim ben. bir de beynimin bokları var tabii. "güneşi sevmekle başa, gerisi kendiliğinden gelir" bile dedim farkına varmadı ahmaklar.

2007-10-28T22:37:00.001+02:00

ama olmuyor böyle, fazla uzağa gittin yine

kalk ayağa da, perdeni azıcık arala
bak yeni güne uyandılar yine de
kanla yıkanmışken okyanuslar

olabilir;
iğneleyici sözlerim, canını yakar,
tüm dünya intikam peşindedir,
hepsi o dostlarının ruhunu almak derdindedir,
zaman aleyhine işler,
işler hep tahmininin aksinde ilerler,
erkekler ve dahi kadınlar, - biliyorsun senden ne istediklerini-
istediklerini alana kadar tam da duymak istediklerini söylerler,
ve
giderler,
sonra sen bana aşktan söz edersin,
"aşıktım ona, ben..."
ailen senden nefret eder ve istemediğin her şeyi isterler senin adına - tersini bir de elbette-
öğrenirsin kurallarını bu dünyanın
farkında değilsindir -umarım-
ama hoşuna gider bu -acı çektirmek en büyük hazdır-
ben çekerim acınısı zamanın -elbette ben olmalıydım ya başka kim olacaktı? onlar istediklerini aldı-
iyi bir insansındır -her anlamda-
ve öylede kalacaksındır -kararlısın buna-
iyi şeylerin hayalini kurup,
kötü şeyleri görmezden gelirsin -seversin bunu da-

ve arabalarına binmiş içerlerken petrolü binler
ve canın sıkıldığında
ve söyleyecek sözün kalmadığında
ve canın başka bir "şey" istediğinde
ve zaman akıp giderken
ve yenilirken sen
ve yenerken beni
ve tanrılar kahkahalara boğulurken
ve büyük oynarken tüm kendini bilmezler
ve afrika kanarken
ve bu varoluşun bir parçasıyken sana göre
ve her saniye birkaç bin tecavüzcü boşalırken
ve gençler anlarken yiten çocukluğu
ve yaşlı dediklerin ağlarken yiten gençliğin anılarına
ve trafik akarken ana caddelerden
ve ara sokaklardan evet
ve ben kaşırken kafamı
ve sen bir sonrakinin böyle olmamasını ümit ederken
ve bir gece yarısı aniden çalarken telefon
ve kasaplar eşek satarken
ve eşek sikerken bir diğeri
ve pişman olurken bazı şeylere
ve "asla" pişman olmadığını söylerken bana
ve andromedayla birleşmeye çalışan gökadamızda dönerken güneşin etrafında deli gibi
ve tankların içindekiler "ateş serbest" emrine itaat ederken
ve yüzüne bakmazken o ufaklığın, sahte yalvarışlardan sakınmak için kendini
ve kağıt mendile ihtiyacın varken üstelik
ve haçlı yeni bir seferine hazırlanırken ordular
ve tanrıları aldırmazken buna
ve garipsenir mutluluklar içindeyken yüzler, binler
ve kediler, kertenkeleler, portakal ağaçları
ve sadece onlar tadını çıkarırken güneşin
ve daktilom çalışırken hala
ve sadece üç şişe biram kalmışken
ve çıldırmış orospu çocuklarının dünyasında yapayanlız kalmışken
ben
boşver dememeliydin bana!

ben
bu lanet erif
çırpınırken tozutmuş vaziyette
sarılacak yılan bulamazken hani
tam da kıvamına gelmişken yani;
şarkılar
şiirler
nesir
tefrika
ve kendisiyle yemişken kafayı

sen
bana post modernist cümleler kuracam derken inceden çözüyorsun hayatı
iyi denk geldi galiba
bende istiyormuşum yani

aslında tam da bunu diyecektim;
iyi denk getirdin bebeğim.

2007-10-28T22:36:00.001+02:00

ortalama bir kıyamet
böyle bir şey olsa gerek

ne zaman yetecek
tek başına iyi niyet?
hakkaniyet
nereye kadar
kovalar
kendini bilmez insanı
cahiliyetin sancısını
atamazsın üzerinden
değişemezsen
ki zaten
bilmeden değişemezsin
ama lütfen bil
incitiyorsun beni
kırılgan zeminimi
zayıfım bu anlamda
ve bu tarz denemesi
yoruyor beni
tırmalıyor zihnimi
köşe, tezat
cümlelerin eğimi
isterik ve bu çabalar
bu anlamsız
bu manasız
acılar ikinci bir ten gibi sarsın bedenimi

entel avuntusu manifesto
discovery ayarında protesto
keşfederken beyninin koridorlarını
atlıyorsun meşhum çıkış kapısını
bana göre değil hodri meydan havalar
tek yermecemi o san'atını pompalar
istediğim biraz daha fazla şevkat ve
hadi bana hiç bilmediğim bir şey söyle
o vakit keserim kucak dansını
ya da biraz daha denerim şansımı
işte tam da itişirken biz o anda
dönene dönene sıkışık kör noktada
o zaman patlar belki metafor
ya da bu olur pek bir yalın, pek bir kor
olmuyor
çalışmıyor
bilmiyor
kimseler neden atar yürekler
kürdan yok dudaklarda
sınır yok ki bu uzlamda
bil; olasılıklar kapanda
anla!
niye kızarsın ki bana?
"tu" desem "kaka" desem

libido semirtilmiş ne fayda
kevaşe dostlar
avlanıyorlar
yeni bir düş
yeni bir düşüş
dostlarım var
irili ufaklı karıncalar
bana bakıyorlar
sessizce isteksizce
ümitsizce anlayamıyorlar
yazık
"ne bu böyle söylediğin
yaz şarkısı değil türkü değil
ha?
ne bu böyle
şu, gerçek
bu değil?
sana ne be adam
dilediğimiz gibi
eziliriz bu yollarda
istediğimiz gibi
sürünürüz ah ayaklar altında
eğitildik biz bu medya
eğitildik biz ekranla
kadınlar var ekranda
cazibesi çıplaklığında kadınlar
alkol var iç alkol'ü
yumuşat süngerini zihninin
eğlence var eğlen
unut gerçeğini kendinin"
ben de bilirdim
tanrı olmayı
kaçmayı
saklanırken göklerde
yerdekilere bok atmayı
yapmadım
tapmadım
ve dâhi taptığı kadar bana,
ona inanmadım
olmadım
kul olamadım
insanda umut var sandım
yanıldım
olur mu hiç durur mu
insanda us
bulunur mu?
aranırda sorulur mu
ölçülüp biçilir mi sanrı
kaldır
başın dimdik omuzlar güçlü
bilirim göstereceksin günümü
ama n'olur biraz şevkat
ve biraz daha müşfik ol bana karşı
sadece olasılıklar dedim
sözlerimin iğnelemesine değindim
teninin bu denli ince
bu denli yumuşak
delinin biri olduğunu bilmezdim
şimdi de ben delirdim sanırım
duvarlara inat notlar almaktayım
karşında değil yanındayım
şarkına muhattap olmaktayım
şimdilik buradayım ve dinle
ben eski bebek olamam
kandıramam kendimi
ihtimalden yürüyorum
metafiziğine değiniyorum
aşkın
savaşın
ve insanın
adını arıyorum
saygı?

2007-10-28T22:33:00.000+02:00

kırılgan bir şeyler var etrafımda,

eski bir acıdan öğrendiğim,

tuşlarına piyanonun,

basarken o meşum parmaklar;

düşünüyorum da
fazla ciddiye alıyoruz;
hayatı,
aşkları,
insanları,
acıları

farkedebiliyorsundur,
hepsi aynı delikten çıkıyor
insan,
kaç insandan

ya da

sen bilirsin;
deneyebilirsin,
kimse bilmez ne yaptığını, -bilmesin zaten-

neye yarar bilmek; zamanın geçtiğini, insanların; fikirlerinin değiştiğini?

değişmeyen tek şey,
değişimin kendisidir;
ya da
kimbilir,
belki de;
değişen her şey;
hiçbir şeydir

öyleyse zaman,
bana acı vermeye;
acı, kendini tek gerçek ilan etmeye;
edinimler tüm diğer faydasızlıklarla birlikte beynimde,
kadınlar tüm diğer elde edilmemişlerle ruhumda,
becerilerim tüm diğer yapabildiklerimle bencilliğimde,
eşinmeye devam edecektir

ve bu konuda söyleyeceğim her şey,
aslında -ki görünenin ne olduğunu bilmezken aslından bahsetmek komik geliyor bana-
hiç,
evet,
hiç.
hiç.
hiç.
hiç.

hepsi bu.

2007-10-28T22:31:00.001+02:00

olumsal olasılıklar

olması beklenilenlerin neler olduğuna karar verirken yeterince dikkatli olup olmadığımız sorusuna olumlu yanıtlar verirken ne denli büyük bir hata içerisinde olduğumuzu anlamadan önce bilmemiz gerekenin olasılık ile olumsallık arasındaki fark olduğunu sanıyorum. tüm bunların ışığında, gbshaw'ın "makul insanlar kendilerini şartlara uydururlar, makul olmayan insanlarsa şartları kendilerine uydurmakta ısrarcıdır, bu bağlamda, gelişim makul olmayan insanlara bağlıdır" kabilinden ettiği sözü anımsayıp, ardından, tGa'nın "olasılıklar hesaplanabilirdir, ancak gelecek hesaplanamaz sanılmaktadır, bu, geleceğin bağlı olduğu parametre sayısının sonsuza yakınsak olmasından başka bir şey değildir" sözünü düşünelim bir.

2007-10-28T22:25:00.000+02:00

biliyor ve bilmiyorum

içinde sıkıştığımı düşünüyorum ve dediğim gibi, ahmaklar tarafından kandırılmış gibi hissediyorum kendimi. tanrıyla iddialara girmek, ona rağmen kazanacağını düşünmek, sigorta primleri ve sulu yemek gibi kaygıları olan garip insanlar yığını tarafından aldatılmış olmanın ne kadar kötü olduğunu anlatabilmek için ise onların bilmediği, dokunmadığı, kurcalamadığı bir lisan ile işe koyulmak gerektiğini çözüyorum. çarpılacak duvarların varlığı sorun gibi görünse de, hep aşağıda bir yerlerde bir duvar olduğu ümidi -ya da belki de daha iyisi- kaygısı, önceden melek olanların, sırasıyla bebek, okyanus ve buzlu ağızlarıyla sürünen gece korkuları ve olasılık hesaplarının içinde kaybolmuş zavallı gauss gibilerini rahatlatmaya -ya da daha iyisi devam etmeye- zorlayabilir. öyleyse dostlarım, bizlere öğretilmiş aşktan ötesini bilmediğimizi kabul ederek başlayalım işe derim ben. daha iyi önerileri olanlar çıkacak içinizden, bunu biliyorum ve o daha iyi önerilerinizin daha iyilerinin olma ihtimallerini istiyorum. sokağa çıkabilir miyim şimdi? güvenebilir miyim insanlara? yoksa bir kahve ya da votka daha koyup beklemeye devam mı edeyim? yo, sanmıyorum, bunların gerçek insanlar olması (insanlar olması; insanla rol dansı) gerekmiyor, sizlerin, ikinizin, üçüncünüz belki biraz daha gerçek ama olmamız da gerekmiyor
bitmemiz de,
duvarlara bile gerek yok tanrıya olduğu kadar.
kedilere gerek yok
ısınmaya gerek yok
cüce
hızlı
güzel
vicdansız
sıfatlara gerek yok
uyanıyoruz ya artık
bize de gerek yok.

2007-09-29T00:56:00.000+03:00

insan beyninin bir numaralı sorunu,
herhangi bir sorunu birinci seçebilecek olmasıdır.

anlayamadığımız,
açılmayan kavanoz kapaklarının, çoğu kez tecavüz edilen bebeklerden daha önemli olduğudur
bir yudum daha, hayattan, biradan ve bil ki, bok'tan ötesi değil alacağın
ve topraktan ötesi değil varacağın
hayranlık duyduğumuz tüm o şeyler, olmak istediklerimiz
üst, alt, alt-üst olmuş kimliklerin gölgesinde hiçlenirken benlikler
koşuşturup duruyoruz işte,
aynalar ve boyalarla renklenen bedenleri güzel denen kadınlardan,
düğümlenmiş ayakkabı bağcıklarından,
sivrisinek ısırıklarından ya da
sevgilinin öpücüklerinden veya kokusundan
duvardaki lekelerden ve kafesler misali yüzüne kapanan davetlerinin ardından bakakalan aklında kurguğun düşlerden
daha gerçek değil
intiharlar

lanet, çığlık çığlığa ve alabildiğine gürültüsüyle orkestralar
ve geri kalan herkes o kadar sakin ki,
o kadar mutlu ve müşfik görünüyor ki göğüslerini ve kalçalarını incelerken,
tüm dehşet,
parçalanan bedenler ve dışlanan benlikler
benim hayal ürünüm heralde diyorum.

beni sevdiği söyleyen insanları düşünüyorum,
sevmek hakkında ne biliyorlar ki?
aşağılanma ve tecrit,
tüm hakettiğimiz bu,
kedilerin yanında
faydasızlık ve çirkinlik ve anlamsızlık
tüm hakettiğimiz bu
ayçiçeklerinin yanında
kölelik, itaat ve disiplin
karıncalara kıyasla
bok ediyoruz her şeyi kardeşim
ve senden
ve kendimden utanıyorum
bu kardeşlikten
türdeşlikten
sonuçta tüm bunların ardından
baskılı t-shirtler ve kan yakan otomobillerde aramaya devam edeceksin kurtuluşu

hiçbir şeyin anlamı yok evet
arkası yastıkla desteklenmiş ve ölsün diye
kendisine şarkılar ezberletilmiş gençlikten başka.

2007-09-29T00:54:00.000+03:00

midemi bulandıran bir yığın insan ve meselesi

aptallıklarının farkında değiller
yaptıklarının ve daha çok isteyip yapamadıklarının saçmalığı konusunda en ufak bir fikirleri yok
kendilerine "öyle olması gerektiği" öğretildiği için öyle olmaya devam eden bir yığın insansı
"sen mi kurtaracaksın" dünyayı diyorlar
ben yanmazsam... diyen de var.

garip bir şekilde perde arkasından izlendiğimi hissediyorum
ve
öyle de olmalı
söylemediklerim bile, kendilerinden nefret ettiğimi söylemediklerim bile biliyorlar bir şekilde
korku nefesini duyan köpekler gibi biliyorlar,
gözleri bağlanıp duvarın önüne dizlenler gibi,
tek tek, hepsinden nasıl nefret ettiğimi
ve korkulan olacaktır bunu bilin
köpekler havlayacak, toprak sarsılacak ve gök hep gürleyecektir
ve etrafta yeterince "alışılacak" korku varken, lütfen
eklemeyin yenilerini

ikrar

2007-09-25T17:45:00.001+03:00

hey duydunuz mu,

bir çocuktu daha can verdi
ah, durdunuz mu, dokunmayan yılanlardan
dokunulmazlardan
korktunuz mu

ne kadar kapatırsan kapat
ne kadar kaçarsan kaç ve
ne kadar saklanırsan da
aldığın her nefeste lekesi

2007-09-24T22:50:00.000+03:00

6.7. Tahrik ve Erekte Olmak ve CIA, haa Bir de Gerçek

11.05.2005 16:57
Hatun-i garipiye

Bir şeyler bilinebilir mi Tarlos? Gerçeğin olduğuna mı inandırdılar bizi? Evrensel bilgiyi mi kendimize baz aldık? Dünya, güneş sisteminin bir gezegeni diye başlayan paragrafta sormuşsun, “tüm bunlardan nasıl emin olabilirsiniz?” diye. Dünyanın 24 saatte döndüğü öğretiliyor bize… ben hiç görmedim dünyayı dönerken, 24 saat ne peki? Zaman gerçek değil evet. Peki gerçek ne? Fiziksel anlamda ben gerçeğim evet. Ya duygular? Böyle düşününce bütün kavramların içi boşalıyor ve öleceğiz diyorum, peki ölüm gerçek mi?

Bana gerçek olduğunu düşündüğün bir şey söyle. Kelimelerine inanacak mıyım? Peki onlar gerçek mi? Işık yarı çapında evrene sahibiz… ışık ne? Gerçek mi? Peki, karanlık? Işık olmadan var et karanlığı ya da yok et. Karanlık gerçek değil diyelim mi o zaman? Karanlığın içinde de ışık yok mu ki? Peki gerçek olan hangisi?

Ha bir de, tahrik olmak ve erekte olmak arasındaki fark ne? Tahrik olmak hislerle mi ilgili? Erekte olmanın sonucu (mu) penisin kalkması yani. Böyle mi?

CIA’dan bahsediyorsun ve “ölmüş olsun diye ölüyor insanlar”. Günümüz sanatının CIA güdümlü olmasından yakınıyor sanat sever bir arkadaşım, yağlı boyadan akrilik boyaya kayma. Her şeyde varlar ve zararlı olduklarını biliyoruz. Peki ama kim bunlar? Ne bu gücün kaynağı? Ne istiyorlar bizden? Ne zamandır varlar? Ne?

6.8. Bölük Pörçük Bir Cevap

12.05.2005 03:53:54
tg.a

6.8.1. dünya’nın döndüğü bilgisi ve zaman nedir üzerine

“Dünya’nın 24 saatte döndüğünü öğretiyorlar bize” kadar sığ bir cümleyi yakıştıramadım size. Nereden dönüyor? Bakkala mı gitti kuzum? “24 saat ne” demişsiniz, ardından “zaman gerçek değil” diye bir çıkarsama. Oh my God açıkçası. Dünyanın, kendi ekseni (kutup noktalarını birleştiren doğrudan söz ediyoruz, sanal bir eksen, bir geoit’in ekseni işte) etrafında bir tam tur atması için geçen süreyi, 24 eşit parçaya bölüyoruz ve bu parçaların her birine bir saat diyoruz. Sonra bu 24 parçanın her birini 60 eşit parçaya bölüp bir dakika; 24x60 parçanın her birini tekrar 60’a bölüp bir saniye; bu 24x60x60 parçanın her birini 100’e bölüp bir mili saniye (bundan sonrası as ve üst katlar; fento, piko, nano, mikro, mili, santi, desi alt katlar; deka, kilo, mega, giga, tera … üst katlar vs.). Burada bahsettiğim ve sorduğunuz “24 saat ne?” sorusundaki saat, sadece bir birim. Ölçü birimi, zamanı ölçmek için kullandığımız bir birim o kadar. Yani, sizin bu birimden bi-haber olmanız, zaman’ın gerçekliğini zedeleyici bir kanıt teşkil etmez, gerçek olmadığını kanıtlamaya hiç yetmez. Derslerimize giren bir profesörün “Zaman nedir?” diye sorduğunu ve sınıftaki öğrencilerin bik biklemelerinden sonra, “zaman, yol bölü hızdır” dediğimi ve bunun prof. tarafından çok beğenildiğini söylemiştim size daha önce sanırım ve siz de, “daha iyi bir yanıt olabilirdi” demiştiniz yanlış hatırlamıyorsam. Şöyle diyelim o zaman, zaman, ilkin bir kelimedir, bir isim, bir varlığa ilişkin tüm diğer değişkenler sabit kaldığında (hız, yön, sıcaklık, basınç, kütle, hacim, şekil, renk ve aklınıza gelebilecek ya da gelemeyecek tüm parametrelerinden söz ediyorum) her hangi bir t1 anından, t2 anına değişen tek “şey”dir. Şimdi de, “an” diye bir kavram attık ortaya, bunu, zaman’ın değişiminin söz konusu olmadığı bir birim olarak kabul etmemizde şimdilik bir sakınca yok. Sanırım. Aslında, Einstein bey, bu konuda çok ilginç bir o kadar da sarsıcı bir fikir geliştirdi, Genel Görelilik. Zaman’ın, şu yukarıda saydığımız, varlığa ilişkin parametrelerden biri olduğunu ve bunun yanı sıra, tıpkı kütle, hacim ve öz kütlenin birbirine bağlı olması gibi, hız ve zamanın birbirine bağlı olduğunu ve yine kütle ile enerjinin birbirine dönüşebilirliğini ve bu gibi bir çok şey. Neyse, konumuz bu değilken bu kadar çok bahsetmemiz yersiz kaçabilir Görelilikten. Bu arada, Dünya’nın nasıl döndüğünü görmek istiyorsanız, zıplamaya başlayınız.

6.8.2. gerçek nedir üzerine

Gerçeğin olduğuna mı inandırdılar sizi? Bilemem, ama beni inandırmışlardı ve bir süre, sonra hakikatin ne olduğunu öğrendim ve bu sayede hakikatin olmadığını. Bu cümledeki ilk hakikatten kastım, hakikat’in kelime anlamı, ikincisi ise, bizim hakikat diye bildiğimiz şeylere ilişkin. Ne kadar göz varsa o kadar hakikat vardır, yani hakikat yoktur. Bu yüzden kendinize dayanak noktası olarak seçeceğiniz evrensel bilgi, sizi bir öncekinden daha derin bir yanılgıya sürüklemekten öteye gidemez. Çünkü evrensel bilgi sandığınız şey, sadece birkaç aklı bozuk gencin, gece uykularından uyanıp, başuçlarındaki defterlere aldıkları notlardan öte bir şey değildir. Gerçek ne? Gerçek. Gerçek. Gerçek. Ger-çek, işte karşına çıkan anlam kaymaları, birazda orasından çekiştir sonra adına “gerçek” deyiver ve sun insanlara. Kanacaklardır, bir kısmı en azından. Siz sevgili hanımım, fiziksel anlamda gerçeksiniz, ama bu biraz boş bir lakırdı gibi. Evet, fizik biliminin “var” demesi için gerekli özellikleri barındırıyorsunuz kendinizde, bir kütleniz var ve uzayda hacim kaplıyorsunuz. Ancak unutmayınız ki, şu haylaz bilimleri yaratanlar ve bu tanımları koyanlar, sizden daha gerçek değillerdi. Bu nedenle, kendilerine gerçek diyebilmek için biraz kıyak geçmiş olmaları varoluşa, muhtemel. Böyle sorarsanız, ölüm de gerçek hanımım, ziyadesiyle hem de, hatta yegane gerçektir ölüm diyebiliriz. Bilgeliktir, bilmektir, yitmektir.

6.8.3. gerçek ile ilgili gerçek bir anı

Tek haneli yaşlarımdaydım, sekiz ya da dokuz. Yeniliman’da iskelede denize giriyorduk. Suya atlayıp bir metre yükseklikten, iskeleye çıkıp, tekrar atlıyorduk. Üç beş velettik ve içimizden birinin küçük kardeşi vardı yanımızda, yüzme bilmiyor ama izliyordu bizi. Abisi içimizde en büyük olandı ve gösterisini yaptı, suya atladı ve iskelenin karşısına kadar yüzdü, geri geldi. İnanılmazdı, nereden baksan 200 metre. Etkilenmiştik ve diğerleri bunu denemek istediler, John bunun fazla delice olduğunu düşündüğünden olsa gerek, koşarak uzaklaştı, evine doğru, evi yakındı, hepimizin evi yakındı, köylerde evler pek uzakta olmazlar zaten. Herkes karşıya yüzmeye başlamıştı, ben atlayıp çıkıyordum. Şu ufaklık iskelenin kenarındaydı, ben yine sudan çıkarken “culp” diye bir ses duydum. Ufaklık yoktu. Bu gibi durumlarda, ufak bir çocuk denize düştüğünde, kahvehaneden en az yirmi kişi fırlar ve içlerinden bir ya da ikisi kıyafetleriyle suya atlayıp çocuğu sudan çıkarırdı. Ama bizi görmüşlerdi, sürekli suya atlayıp çıkıyorduk, kimse farkında değildi ufaklığın ölmek üzere olduğundan ve saniyeler geçiyordu, zaman nedir diye sormuştunuz sanırım. Etrafıma bakındım, seslenemiyordum, baktım, suya girip çıkan kafasını görebiliyordum ve atladım. Karanlıktı, sessiz, sakin, bedenime sarıldı, bir ağaca ya da annesine sarılır gibi. Bana tırmanıyordu evet, kelimenin tam anlamıyla tırmanıyordu ama o yükselmiyor ben alçalıyordum, tepkisizdim ve ayaklarım dibe deydi. Çok derin değildi zaten su ama beni ve üzerime oturmuş ufaklığın yarısını içine alacak kadar derindi ve çırpınmayı kesmişti, bacaklarını boynuma dolamış, ilahi bir dengeyle duruyordu orada, telefon tellerindeki kuşlar gibi, sirk cambazları gibi, kendisine hayatta kalmak öğretilmiş ve yüzme bilmediği için ölmek üzere olan ve son anda yanına gelen bana sarılmış dengede duran bir velet gibi. Bilmiyorum ne kadar zaman geçti, oradaydım ve son derece sakin, bir şeylerin yaklaştığını hissedebiliyordum ama ne olduğundan emin değildim. Bir balık olabilirdi pekala, bir ahtapot ya da tanrı veya altına işiyordu çocuk ve sıcak idrarın denizin içindeki dansıydı suratımda dolanan bilemiyorum. Hafifliyordum ve çocuk ağırlaşıyordu, ne kadar duracaktık öyle? Ciğerlerim ‘dama!’ dediğinde kaskatı kalmazdım herhalde, çökerdim ve o da ölecekti benimle. İntikamımı almış olacaktım belki de. Sonra ağırlaşmaya başladı, her şey. Ben, deniz, balıklar, kayalar, ayaklarım, kollarım, gözlerim her şey ama çocuk hafifliyordu ve birden bitti. Yok oldu. Çocuk yok oldu. Anlamsız bir şekilde yükselmeye başladım, parlak, gözlerimi açamıyordum, gece yükseliyordu, gündüz yükseliyordu, ben, yükseliyordum. Işık çok parlaktı ve sesler, gülüyordu birileri sanki, ağlıyordu ya da bağırıyordu. Kendimi toplayıp gözlerimi açtım, çocuk yanımdaydı, 60cm çapında bir kamyon lastiğine tutunmuş ağlıyordu, etrafıma bakındım, iskelede John vardı, bir şeyler söylüyordu ve suya atladı o da, lastiği ve lastiğe tutunan çocuğu hemen bitişikteki kayalara doğru çekiyordu, karaya çıktılar. Arkamı döndüm ve iskelenin öbür ucuna yüzmeye başladım. Bilmiyorum gerçek nedir, ne olduğunu bilmiyorum, olması gerekir mi onu da bilmiyorum. Tek bildiğim, artık iskelenin karşısına yüzebildiğimdi ve tanrının, bir bardak sidik kadar yakınımda olduğu ve o gün belli olmuştu bir gün ermişlerden olacağım. Hâlâ olamadım o ayrı.

6.8.4. erkek metabolizmasına ilişkin kimi durumlar

Tahrik olmak, tahrik edilme halini ifade eder. Tahrik ise, fizikten öğrendiğimiz etki – tepki çiftinin etki kısmına denir. Tıpkı bisikletinizin pedalına bastığınızda pedal kolunun dişliyi, dişlinin zinciri, zincirin arka lastik dişli takımını ve arka lastiği tahrik etmesi gibi. Ereksiyon ise, başlı başına bir olaydır. Penis içerisindeki süngersi dokunun içindeki kan damarlarının kalınlaşması ve bu süngersi dokuya kan dolması vasıtasıyla, penisin cinsel ilişkiye hazır duruma getirilmesi halidir. Zira, vajina her ne kadar kaygan ve vıcık vıcık çamur kıvamında bir şey olsa da, içine girebilmek için, penisin belli bir sertliğe ulaşması gerekir. Benim, “tahrik ve erekte olmuştum” derken kastettiğim ise, sizin, gerek bedeniniz, gerek hareketleriniz, gerekse davranışınızın, beni cinsel anlamda tahrik etmek marifetiyle penisimi ereksiyon konumuna getirdiğidir. Yoksa bunlar başka başka şeyler evet ve bu konuya niçin takılıp kaldığınızı anlayabilmiş değilim, sanırım ziyadesiyle azdınız.

6.8.5. coca-cola cia usa shell fenomenleri üzerine

CIA hep vardı, hep olacak. Bizden bir şey istemiyorlar, doğrudan bizi istiyorlar. İnsanlardan bir çok yerde nefret edilir. Amerikalıların kendilerinden nefret edilmesinin sırf insan oldukları için çektikleri bir ceza olduğunu, bu cezadan şöyle ya da böyle muaf tutulmaları gerektiğini düşünmeleri ise bir enayiliktir ve bunu dile getirenlerin, Amerikalıları sevmedikleri düşünülüp onlardan nefret edilmesi ise geleneksel bir davranış biçimidir diyebiliriz. Amerikalılar, bu nefretten muaf olma yolu olarak güçlü olmayı kurmuşlar. Güçlü olmaya ve güçlü olabilmek için tek geçerli yol olan, güçlü olduğunu kanıtlamaya çalışıyorlar. Savaşlar, petrol, emperyalizm, üçüncü dünya ülkeleri, kredi kartları gibi laflar ise, sırf sizin gibi “az kalsın düşünmeye başlayacak” kimselerin kafalarını oyalamak için uydurulmuş illüzyonlardır. İşte CIA, tüm bu illüzyonları, nefret akımlarını, ne zaman nereye terörist eylem yapılacağını, hangi ülkede hani siyasi rejimin benimsenip hangi ekonomik sistemin uygulanacağını, hangi sosyal sınıfların olacağını, bu sınıfların ne işlerle uğraşıp ne düşüneceğini, nasıl bir eğitim alacağını, nerede savaş çıkacağını, boya üreticilerinin ellerindeki üretim fazlası renklere göre bu sene sonbahar-kış sezonunda hangi renklerin moda olacağını ve bu gibi daha yüzlerce şeyi planlayıp; silah, uyuşturucu, kozmetik (bknz. Kadınlar ve Tüketim), medikal alet edevat, petrol gibi temel kaynaklarından kazandığı paranın marifetiyle; televizyon, sinema, kitap, tiyatro, konserler, okullar, kilise, havra ve camiiler gibi kitle uyuşturma araçları vasıtasıyla dünyaya ve insana şekil veren Büyük Şirket (Ana Şirket, The Şirket)’in Amerika’ya konuşlanmış olan ve en göz önündeki koludur. Bu nedenle de, yani Büyük Şirket’in birkaç on yıl içinde açık edeceği felsefesine göre hep varolduğu için CIA’de hep vardı ve hep olacak. En geç 2120 yılında gerçekleşeceğini düşündüğüm tüm şey, televizyon’un bir anda ortadan kaldırılıp, tıpkı çarmıha gerilen İsa gibi bir dinin sembolü olacağı ve Din adamlarının (Yayıncılar) “Yüce Tanrımızın bizleri aydınlatması için gönderdiği Televizyon, 20.yy.’ın barbar ve ilkel insanlarınca anlaşılamamış ve bu insanlar televizyonu öldürmüşlerdir. Şimdi bizler, Tanrımızın karnı olan yol göstericimiz televizyon adına sizlere sesleniyoruz, barıştan uzak durun! Her gün 5lt Coca-Cola, 500ml Nescafe içmeyen bizden değildir vs…” diyecekler ve karşılarına geçmiş huşu içinde onları dinleyen kitle “Amin” diyerek colalarını kafalarına dikecekler, yok “Amin” demesinler, onun yerine “Marlboro” diyebilirler pekâla, ‘Philip Morris’ de olabilir yada en iyisi ‘Shell’ hem kelime anlamı itibariyle de uygun düşer ve sizin gibi marjinal gençler bu kalabalığa uzaktan bakıp, “abi insanlar ne kadar saf yaa, nasıl inanıyolar yani böyle şeylere di mi?” diyerek evlerine gidecek ve ense köklerindeki USB 3.0 soketine bilgisayarlarından çıkan kabloyu takıp, sessiz müzik çalar (evet o gün de benim gibi Türkçe hassası salaklar olacak, siz bula ‘SpmS’ diyeceksiniz ‘espiyemsi’ (Silent Personal Music Station))’ınızdan, son derece marjinal müzik yapan grupları dinleyeceksiniz, “virtual doors”, “mangamatrix”, “computer head” vs. neyse, bu bahsi kısa keseyim, ne de olsa yazmayı planladığım bir roman bu, bitince imzalı bir kopyasını yollarım size, arkadaşlarınıza hava atarsınız.

Saygılarımla.

2007-09-24T22:33:00.001+03:00

Açıklayayım.

Gezegenimiz, Dünya, Güneş Sisteminin bir gezegeni. Samanyolu galaksisindeyiz, Samanyolu ise Yerel Grup denilen bir yıldızlar grubuna ait. Bu Yerel Grup Süper Kümenin mütevazı bir üyesi, Süper Küme Yerel Grup gibi yüzlerce yıldızlar grubunu kapsıyor. Gözlemlediğimiz evren’in merkezi olarak Süper Kümeyi kabul edersek,

20.000.000.000

20.000.000.000 ışık yılı yarı çapında bir evrene sahibiz. 21.yy.dayız İnsan türüne aitiz. Cevabının, hiçbir önemi olmadığını iddia edebileceğiniz ilk soruyu sormak için fazlasıyla bilgi verdim. Soru: tüm bunlardan nasıl emin olabilirsiniz? Gerçekten dünyada mıyız? Kaçımız dünyanın dışına çıkıp dışarıdan izledi bu gezegeni? Gerçekten bir gezegende miyiz? Peki 21.yy da nereden çıktı? Gerçekten İsa’nın doğumundan bu yana 2005 yıl mı geçti? İnsan’ın ne olduğu sorusu ise çok uzun bir cevap istiyor sanırım ya da fazla kısa.

Bu soruları bir kenara mı bırakalım?

Peki.

Şirketlerimiz var, British Petrol (BP olarak bilinir) ve Shell. Petrol şirketleri, petrol işinde çok para olması için insanları otomobillere aşık ve bağımlı etmek yeterli midir? Ya birileri petrol dışında bir kaynaktan enerji üreten makinelerle otomobil yapmayı denerse? Hmm, onları ortadan kaldırabiliriz öyle mi? Peki

Coca-Cola Company var. Herkes kola sever. Kola içmeyen yoktur. Kaideyi bozamayan o istisnaların genellikle paraları yoktur. Parası olan istisnalar ise alerjik olabilirler, Sosyalist olabilirler, Amerika karşıtı fikirleri benimsemiş olma ihtimalleri de var. Kola’nın insan organizmasında bağımlılık yapıcı etkisi olduğunu bilenlerden bazıları bu sebeple içmiyor. Kitle, bulaşıkçı olarak iş bulamadığı ve Cezanne gibi resim yapamadığı için teselliyi coca-cola’da arıyor Bukowski’ye göre. Süper marketlerin vitrinlerinde, marketlerin panolarında, kamyonların kasalarında, t-shirtlerde, şapkalarda, televizyonda izlediğin tüm yayınların reklam aralarında, yayın esnasında ekranın bir köşesinden içeri giren animasyonlarda, lokantalarda, tüm fast-food lokantalarının mönülerinde, kalemlerde, cetvellerde, okul kantinlerinde, filmlerin içlerinde her yerde coca-cola görüyor ve ambalajı açıldığına çıkan “tıss” sesiyle şartlandırılıyorsun Pavlov Köpekleri misali.

Sorun yok, öyle mi?

öyle mi?

Peki.

Cep telefonlarımız var. Artık hepimizin, birden fazla sıklıkla. Hatırlatma notları yazabiliyor, fotoğraf çekip video kaydı yapabiliyoruz. Sevdiklerimize, onları sevdiğimizi söylemek için, rehberden kim olduklarını hatırlamadığımız bir yığın ismin arasından isimlerini bulup, “YES” tuşuna basıyoruz, bir ya da iki kez çaldıktan sonra “NO” tuşuna basıyoruz. Sizin telefonunuz tek tuş özelliğine sahip öyle mi? Peki.

Tele-ekranlarımız var, her evde, lütfen, tekrar okuyun, her evde, tele-ekran var. Birden fazla bir çoğunda. Dev ekranlıları var. Mağaza vitrinlerinde televizyonlar var. Metro istasyonlarında tele-ekranlar var. Metrolarda da öyle. Vapur iskelelerinde tele-ekranlar var. Bakkallarda teke-ekran var. İşyerlerinde tele-ekranlar var. Her yerde tele-ekranlar var. Akşam vakitlerimizin adı prime-time. Word kelime işlemci programı prime ya da time yazdığımda, prime-time yazdığımda altına kelimenin hatalı olduğuna dair kırmızı çizgi koymuyor. Konuşmayı öğrenmeden önce tele-ekran izlemeye başlıyoruz. Konuşmayı öğrendiğimizde tele-ekran izlemeye devam ediyoruz. Libidomuzu keşfederken tele-ekran izliyoruz, dünyada olan her şeyi tele-ekrandan öğreniyoruz. Ana haber bültenlerini izliyoruz, ayak parmaklarıyla tuttuğu fırça ve jiletle sakal tıraşı olabilen adamı izliyoruz; Türk Silahlı Kuvvetleri’nin ne kadar güçlü olduğunu; Güney Doğuda Kürtlerin yaşadığını, Güney Doğudaki Kürtlerin PKK adında bir örgüt kurduğunu, PKK’nın Güney Doğuda insanları öldürdüğünü, PKK’nın her yerde insanları öldürdüğünü, benzin’e zam yapıldığını çünkü PKK’nın petrol hatlarını sabote ettiğini; Haber bülteninden sonra çok güzel bir Rambo filminin başlayacağını ve muhakkak izlememiz gerektiğini, sakın kaçırmamamızı; Sibel Can’ın çocuklarının LCW’den alış veriş yaparken, ne kadar şirin olduğunu; Tartışma programlarını izliyoruz, tartışmalarda haklı olduğumuzu göstermek için bağırmak ve karşıt fikir sunan her kimse, onun söylediği her şeyin yanlış olduğunu düşünmemiz gerektiğini, tartışmaların asla son bulmayacağını, aralarda izlediğimiz reklamların en doğrusu olduğunu çünkü kimsenin karşı çıkmadığını, tartışılması gereken konunun Türkiye Büyük Millet Meclis’ine alınacak koltukların Ceylan derisiyle kaplanıp kaplanılmaması olduğunu, Yeni Gine Merkezi Hayvanat Bahçesi’ndeki ayıların yavruladığını ve ne kadar da sevimli olduklarını; İnanılmaz OLAY! Konuşan Kediyi! “anne” diyen kediyi, din adamlarımızın kıyamet alameti iddialarını, psikologların(!) “sahibiyle çok yakınlaşan evcil hayvanların, onları taklit ettikleri ve…” açıklamalarını, kadın’ın bu işten nasıl para kazanabilirim diye çırpınışlarını; Tik’li köy’ü, tüm fertlerinin bir tiki olan ve hepsinin birbirlerin “ananskim”, “bacınıskm” diye debelendikleri, olmayan bir şehre bağlı olmayan bir stüdyo köyünü. Sıkıldınız mı? Konuşan kediyi aylarca dinlemiştiniz ama ve “annğnnenğğğğ” den başka ses çıkartmıyordu, neden böyle olduk şimdi? O zaman, kısaca, sizlerin, Tele-Ekran tarafından eğitilmiş, mutlu köleler olduğunuzu, o camda gördükleriniz dışında bir gariplik; fikir; güzellik; mutluluk; hüzün; gerçek tahayyül edemeyeceğiniz düşündüğümü söyleyeyim de bitsin bu bahis. Ooo! Kumanda sizin elinizde öyle mi? Peki.

Kitaplar var, haklısınız. Okullarda da kitap okumamızı söylüyorlar değil mi? Ne kadar güzel. Ne okuyorsunuz, bakayım, hmm, Arkadaş Edinme Kılavuzu, çok güzel. Siz bayım? Kız Tavlama Sanatı mı, vay canına! Ya siz? Da-Vinci şifresi mi, Da-Vinci’yi tanır mıydınız? Tanrı’nın resmini yapmaması gerektiğini söylemişlerdi ona, ayıp oluyormuş. Hmm, demek okumayı seviyorsunuz, peki mesela neden hiç Nietzche okumadınız? Korsan baskısı yok öyle mi? Peki.

Sizce neden hepimiz tarihten nefret ediyoruz? Çok mu sıkıcı? Haklısınız, ne o öyle bir yığın antlaşma falan off! Affınıza sığınarak bir şey sormak istiyorum, şu tarih dedikleri şeyle ilgili olarak. Mesela, şimdi size, 12 eylül desem, bu bir şey ifade eder mi? Yani bana kan, vahşet, katliam, sindirme gibi kelimeleri anımsatıyor da her nedense, belki diyorum size de öyle oluyordur. Nasıl? Siz 11 Eylül ve WTC’yi mi anımsıyorsunuz sadece öyle mi? Peki.

Yani siz şimdi ciğeri beş para etmezler ordusunun bir mensubu olmadığınızı düşünüyorsunuz. Maaş + Sigorta + Prim ve ücretli izinlerinizle son derece mutlusunuz. Hindistan’ın Goa kentindekilerin huzurunu; Spinoza’nın Ölüm Şöleniyle ilgili derslerini; Varoluşumuzun kıymete ve anlama bürünmesi için elimizdeki tek şansın Bilmek olduğunu umursamamayı yeğliyorsunuz. Bu dünyada hayatlarımızı, ruhlarımızı, benliklerimizi hayalarından kavrayıp üzerimize sıçan tanrıların ölümden sonra bizleri cennetlerinde misafir edeceklerini düşünüp rahatlamak dururken, ne diye köleliğimizi sorgulayalım ki diyorsunuz öyle mi? Peki.

2007-09-24T22:31:00.000+03:00

acayipan

Dedem yine tozuttu. Ufak bir kod yazmaya çalışıyordum ve lanet for döngüsü bir türlü çalışmıyordu, annemin çığlığıyla zıpladım, feryat daha doğru bir kelime, saldırıya uğramıştık, yatak odasının açık penceresinden içeri bir sapık girmişti ve anneme saldırdı, yerimden fırladım, odaya girdim, sapık yoktu ama dedem vardı, yatağın kenarında duran bir kazağı iteliyordu. Anneme sakin olmasını, dedemin bu yaptıklarının bilinçli olmadığını, aslında onun bizi sevdiğini ve hayatımızda bir renk olduğunu falan söyleyecektim. Ağzımı açtığım anda küfrü yedim, sustum, sırıttım, yemedi, dedemi ikna ettim. Pasiflora şurubunu içmiyor diye çeşitli numaralar yapıyoruz, kolanın içinde veriyoruz mesela, çayla verince tadını beğenmiyor içmiyor. Salona doğru gittim, tam kapıdan girecekken babamın “bok var kurcalıyorsun onu bunak pezevenk” dediğini duydum, dedem balkon kapısını deniyordu, ben de kapıda bekledim biraz, sonra hiçbir şey olmamış gibi içeri girdim, utanması gereken benmişim gibi. Neyse uzatmayalım, pasiflora şurubunu çıkardım, şalgam suyundan başka bir şey yoktu içecek, şalgam olmazdı. Ufak plastik kaşığa bir doz koydum, 5ml. Dedem bana bakıyordu, korkuyordu, onu öldürmeye çalışıyorduk zehirleyerek, kaşığı ağzıma götürdüm, tadı garipti, “yehbeyaw, negzelmiş bu ağğğ” dedim, ikinci dozu dedeme uzattım, 5ml. Tereddütsüz yuttu, üçüncüyü ben aldım, dördüncüyü o, “içmem ben daha” dedi, su verdim bir bardak sonra kendime bir doz daha koydum. Şimdi uyuyor, ben uyumuyorum, akşamüstü içtiğim biralarla ya da son iki saattir içtiğim kahvelerle alakası olabilir. Olmayabilir. Salla.

Aslında hiçbir problem yok biliyor musun? Dert değil, savaşlar işkenceler, açlık, soykırım falan.

Bize ne canım.

hem neden dert edelim ki? yani burada oturmuş sıcak sıcak blog okumak dururken hıh!

Hiçbir şey–ist olmadım ben yahu. Ne-ist olayım desem hep bir dandiklik oluyor. trendi yakalama, yap.

2007-09-24T22:24:00.000+03:00

6.2. Pisagor, Sarte, Ruslar ve Sıkı Bir Dayak; Hep İyi Gelmiştir

10.04.2005 00:16
tg.a

İlkokulda dayak yiyorduk öğretmenlerimizden, kimilerimiz sınıf arkadaşlarımızdan, bir çokları anne-babalarından, sonra “büyüklerin yanında konuşmamamız gerektiği” öğretiliyordu bizlere. Okul hayatımız boyunca susmayı öğrendik ve arkasından asker olduk işte. Sonra memur yada işçi. Neyse ne. Yüzlerce, binlerce insanı öldürdüler, gerek yoktu, gerek yoktu ve bizler sustuk; kurallar ve kanunlar koyuldu ve biz sustuk. Bizler hazır fikirlerin insanları olduk. Televizyon bize neyi nasıl yapmamız gerektiğini öğretti. Kitap okumanın iyi olduğunu söylediler ve saçmalıkları okuduk yıllarca, best-seller’ları. Onları da okumadı ezici çoğunluk. Sonra üniversite sınavlarına girdik ve birkaç seçenekten birini seçmek zorundaydık, yanıtı onların arasında bulmak zorundaydık. Evet, bir çoklarına göre bir sınav hayat da, kendi tercihlerimizi yapıyoruz ama hayır, kompozisyon sınavı değil bu, çoktan seçmeli yaşıyoruz hayatı! Bir şeyler oluyoruz, erkek, kadın, ibne oluyoruz, güzel veya çirkin, akıllı oluyoruz, ağzımız laf yapıyor mesela veya belki de, müzik zevklerimiz olduğunu iddia ediyoruz, zevkler ve renkler tartışılmaz diyip, mtv izliyoruz farklı saatlerde. Rock, rap yada metal dinliyoruz, yabancı menşeli olduktan sonra her tarz müziği dinleyen insan evlatları.

İnsanlar geldi geçti bu dünyadan, tel yokken bobin’in tüm matematik modellerini koydu ortaya Faraday, bunun ne demek olduğunu bilemezsin. Çanakkale geçilemedi gerçekten, yüz binler öldü bu uğurda. Karıncalar ve kediler, kediler ateşten dilleriyle yaladılar gerçeği, ağaçlar en kadimleri, kediyi kedi yapan merakı ve hareketidir. Sonra ben “başka bir dünya mümkün” dediğimde “ütopya” diye bik bik etti ruhsuz bedenler, boş gözdelikleri. Öğretilere bak, İslam? İlk emir, “oku”. Pisagor ve Sarte. Ruslar, Ruslar da ölür ve Japonlar da öyle, hepsi aynı şekilde ölür, ölürler. Hep sakladılar bunu bizden, yapmamız gerekenin kazanmak olduğu söylendi bize, ama neyi ve nasıl kazanacağımız sırdı. Birbirimize saldırdık, tüm hayvanlar, diğer canlıların bedenlerinde işlerine yarayacak bir şeyler olduğunu bilirler. Azot döngüsü. Birbirimize saldırdık, almaya çalıştık, kazanmak istiyorduk. Güneşin yeniden doğmak için bir sebebi yok!

İcraatlarımız, bir diğerinin kendisinin sandığı mecralara kaydığında, savaştık, iyi niyetimizi çoktan kaybettik ve müşfik davranmıyoruz birbirimize. Sürekli olarak yalan söylüyoruz ve her şeyi yalan olan insan, kendi gerçekliğini bulmaya çalıştığında işi zordur. Düşünme bir eylem sayılmaz çağımızın fikrine göre, eylemden anlaşılan, gidişatı değiştiren şeydir. Arabanın frenine basmak, sigaranın dumanını üflemek yada on iki yaşında bir kız çocuğuna tecavüz etmek eylemdir ama düşünmek öyle değil diyorlar. Öyleyse, tanrıların ağıtını duymazdan gelip öldürmeye devam edelim. Bunun bir zararı yok, kapitalizm yada emperyalizm meselesi değil bu, kimin ne kadar kazandığı meselesi değil bu, sorun olamaz paranın varlığı yokluğu, insan olmanın bir erdem olduğu sanılması sorun ve diğerlerinin insan olduğunun unutulması.

Uyanmaya çalışıyorum, bu sırrı saklamıyorum kendimden ve daha yakınım bedenime ve sonra öleceğim, sıramın gelmesi diyebiliriz buna. Bu arada zihnin sınırlarını eşeliyorum, sistemi yıkmaya çalışıyorum en azından kendimde, egomu dürtüyorum, tahrik ediyorum onu, çirkinleşiyorum ve çirkinleştikçe kendimi yeniyorum. Arzularıma kulak asmıyorum, yatıyorum, sırtüstü ve sonra yüzüstü, biraz daha uyuyorum, çocukluğumu hatırlıyorum, unutmuyorum çocukluğumu, elli sene önce annesinin memesini emip micky mouse’a gülen çocuğun, bugün ırakta binleri öldürmesinin sebebini bulabiliriz belki bu şekilde. Bir yerlere varmamızın önündeki en büyük engel, varılacak bir yer olduğunu sanmamızdır.

Bilmek, düşünmenin gerek şartıdır zannımca ve sonucudur. Bilgi olmadan fikir olmaz doğru bir düsturdur. Bilmek mi gerek düşünmek için yoksa bildiklerim mi engel oluyor düşünebileceklerime. Çok hoşuma gitti bu, sıkı tespit; ikisi de doğrudur. Minik bir paradox yada anlam kayması. Düşündüklerinin hepsinin daha önceden düşünülmüş olmasının sebebi, bir buçuk milyar yıl geç kalmış olmanda gizli. Bunda üzülecek bir şey yok, yani bu anlamda yok. Yoksa birkaç yüz bin yıl önce yaşamış olmak hoş olurdu o ayrı. Okuduğu bir kitaptan bahsederken, cümlesine beni de katarak “bizim de düşündüğümüz şeyler ama işte edebi bir dille anlatmış yani” diyenlerden tiksindim hep. Riyakârlıklarından tiksindim, akılsızlıklarından tiksindim. Bu zavallılığa acıdım, ben de yaptım, aynı hataya ben de düştüm ama anladım. Yenildiğimizi kabul etmemiz çok zordur. Hayatında eve kız atmak, saçlarını jölelemek ve bir bmw’den başka ereği olmayan adama, cahilliğinden bahsedersen kızar sana ama bu onun cahil olduğu gerçeğini değiştirmez ne yazık ki. Siyah giyerek ve etrafa ölü gibi bakıp içerek özgür olunmaz dediğinde elindeki bira şişesini kırıp yürür Alsancak’ın hatunları üzerine. Dayakla başlamış, nefretle şartlandırılmış bir sürüyüz biz.

Üzülme, beynin gençken öğren, çok kitap okumak marifet değil, az okuyup öz okumak da değil, okuduğunu anlamak belki bir şeydir ama okuduğunun ötesine geçemiyorsan okumuş olmanın da bir anlamı yok. Bir ses bandısındır sadece, yarım yamalak bir kayıt, kafanda bir yazar, bir kitap ismi ve gerçekle ve birbirleriyle bağlantılarını yitirmiş cümleler.

Yalnızlığı aramayı bil;
İçindeki nefretini gör;
Kelimeyi çıkar zihninden;
Bir cümlelik söz olmasın aşk.

2007-09-24T22:04:00.001+03:00

4.2.2. tanrı üzerine

17.05.2005 20:39:14

Bayan Faust ile Bay Hoenikker’in yaptığı bir konuşmada geçer bunlar;
“Bir seferinde benimle iddiaya girmişti, ona kesinkes doğru bir gerçek söyleyemeyeceğime. Ben de ona, ‘Tanrı sevgidir’ demiştim” dedi Bayan Faust
“O ne dedi bunun üzerine?” diye sordum,
“‘Tanrı nedir? Sevgi nedir?’ demişti”
“Ya…” dedim
“Ama Tanrı gerçekten de sevgidir,” dedi Bayan Faust. “Dr. Hoenikker ne derse desin.”

Tanrı nedir’e yanıt vermenin zorluğunun, Tanrının bir şey olmak zorunda olmamasından ileri geldiğini o zamanlar daha yeni anlamıştım sanırım. Tanrı da bir Fomadır.

2007-09-24T22:01:00.000+03:00

4.2. Fomalar Ve Diğer Yalanlar

Kaplan avlanır,
Kuş uçar,
Adam oturup “niye” diye sorar.
Kaplan uyur,
Kuş konar,
Adam oturup anlamış gibi yapar.
17.05.2005 20:34:00

Dünyanın tüm proleterleri; Birleşsin! Karl Marx
In God We Trust! Hıristiyanlar. Bir amerikan doları deyişi.
Ne Mutlu Türküm Diyene! Mustafa Kemal Atatürk
En Büyük Fenerbahçe Başka Büyük Yok! Bir kısım deli
Allah’ın dediği olur. Müslümanlar
Ateş, toprak, hava ve su, varoluşumuzdur. Aristoteles
Düşünüyorum öyleyse varım. Descartes
Dünya yüzünde tek bir Yahudi bırakmamak, bana Tanrının verdiği bir görevdir ve bu yolda bir an duraksamayacağıma and içiyorum. Adolf Hitler
Üzerinde güneşin hiç batmadığı imparatorluk Büyük Britanya İmparatorluğu (Nâm-ı diğer İngiltere)
Aşkımız hiç bitmeyecek. Hemen tüm çiftler

2007-09-24T21:54:00.000+03:00

bokomaru - mona'mı nasıl yitireyazdım

“Benimle konuşmak daha kolay geliyor mu şimdi?” diye sordu Mona.
“Sanki bin yıldır tanışıyormuşuz gibi,” dedim. İçimden ağlamak geliyordu. “Seni seviyorum, Mona”
“Ben de seni seviyorum.” Basit, süssüz bir biçimde söylemişti bunu.
“Ne salakmış Frank!”
“Niye?”
“Seni bıraktığı için.”
“Beni sevmiyordu. Sırf “Baba” istiyor diye evlenecekti benimle. O başkasını seviyor.”
“Kimi?”
“İlium’da tanıdığı bir kadını.”
Bu mutlu kadın, Jack’in Maket Dükkanının sahibinin karısı olmalıydı. “Kendisi mi söyledi sana?”
“Bu akşam, beni seninle evlenmek üzere serbest bıraktığında.”
“Mona?”
“Evet?”
“Senin – senin hayatında da başkası var mı?”
Şaşırmıştı bu soruya. “Çok” dedi sonunda.
“Sevdiğin?”
“Herkesi seviyorum.”
“Be – beni – beni sevdiğin kadar mı?”
“Evet.” Bunun beni huzursuz edebileceği aklının köşesinden bile geçmiyordu.
Yerden kalktım, koltuklardan birine oturup çoraplarımı, pabuçlarımı giymeye başladım.
“Bu – hani şu – demin yaptığımızı da – her halde yapıyorsundur, değil mi – başkalarıyla da yani?”
“Boko-maru mu?”
“Boko-maru.”
“Tabii.”
“Bundan sonra benden başka kimseyle yapmanı istemiyorum,” dedim.
Gözlerine yaşlar doldu. Herkesle birlikte olmaya bayılıyordu; onu utandırmaya çalışmama öfkelenmişti.
“İnsanları mutlu ediyorum. Sevgi iyidir, kötü değil”
“Kocan olarak, bütün sevgini kendim için isteyeceğim.”
Giderek büyüyen gözlerle baktı bana. “Sin-vat’sın sen!” diye bağırdı. “Birisinin sevgisinin tümünü isteyen bir adam. Çok kötü bir şey bu!”
“İşin içine evlilik girdi mi, bence çok iyi bir şey. Hatta tek şey.”
Hâlâ yerdeydi ve ben, çoraplarımı pabuçlarımı giymiş, ayaktaydım. Kendimi çok uzun boylu hissediyordum, çok uzun boylu olmadığım halde; kendimi çok güçlü hissediyordum, çok güçlü olmadığım halde; ve kendi sesimin karşısında saygılı bir yabancı gibiydim. Yepyeni, madensi bir buyurganlık vardı sesimde.
Balyoz gibi konuşmaya devam ederken ne olduğunu –daha şimdiden ne olduğunu– kavramaya başlamıştım. Yönetmeye başlamıştım bile.
Mona’ya geldiğimden kısa bir süre sonra, şeref tribünündeki pilota dikey bir boko-maru yaptığını gördüğümü söyledim. “O pilotla bir daha görüşmeyeceksin,” dedim. “Adı ne?”
“Bilmiyorum bile,” diye fısıldadı. Yere bakıyordu şimdi.
“Peki, ya genç Philip Castle’la?”
“Boko-maru mu demek istiyorsun?”
“Boko-maru Moko-maru, hepsini demek istiyorum. Anladığım kadarıyla, birlikte büyümüşsünüz.”
“Evet”
“Bokonon ikinizin de hocasıydı, değil mi?”
“Evet” Anısı bile keyfini yerine getirmeye yetmişti.
“Bol bol boko-maru’lamışsınızdır o günlerde, değil mi?”
“Evet, evet!” dedi, mutlulukla.
“Onu da artık bir daha görmeyeceksin. Anlaşıldı mı?”
“Hayır”
“Hayır mı?”
“Bir sin-vat’la evlenemem” Ayağa kalktı. “Elveda”
“Elveda mı?” Yıkılmıştım.
“Bokonon bize herkesi aynı derecede sevmemenin çok kötü bir şey olduğunu söyler. Senin dinin ne der?”
“Benim – benim dinim yok ki”
“Benim var”
yöneticiliğim bitmişti. “Anlıyorum” dedim.
“Elveda, dinsiz adam.” Taştan merdivene doğru yürüdü.
“Mona…”
Durdu. “Evet?”
“İstesem, ben de senin dininden olabilir miyim?”
“Tabii”
“İstiyorum”
“İyi. Seni seviyorum.”
“Ben de seni seviyorum,” diye iç çektim.

2007-09-24T03:07:00.000+03:00

kaynama noktası

yazasım var, hatta yazmam gerek; uzun zamandır yazmıyorum ve bu iyi değil
eğer beynine tıkarsan kelimeleri ve bağırarak atmazsan dışarı, tüm hakimi oluyorlar aklının!
evdeki kağıtlardan farkı yok bu anlamda blogger'ın, bir taraftan da birilerine iyi veya kötü hissettirebilir ki bu iyi bir şeydir. başlıyoruz.

ele geçirilmiş hiçliğinden geriye bir şey kalmamış.

2007-09-24T01:08:00.001+03:00

elle tutulur, işe yarar, para eden, övgü gören her şeyden kaç sen, iyi bildiklerini kötüle, kötüle ta ki uğruna yaşanacak tek bir şey kalmayana dek. küçükkenliğin, "baba bak, baba bana bak baba baba baak!" heyecanları kulağını delsin, düşman ol da kendine yenildiğinde bile galip gelesin.

hepimizden nefret ediyorum, en çok da kendimden nefret etmediği zamanlar benden. bir yandan aklımda parkta osuruğunu yakan çocuklar var, tanrım, ne komik, ne eğlenceli. bir keresinde aynı parkta çimler havaya uçmuş ve su fışkırmıştı, buruk kokan bir su, jeotermal borusu patlamış dediler. yumurta kaynatmıştık dingin fokurdayan gölcüklerinde, sonra yoldan hızla geçen arabaların ve otobüslerin camlarına fırlatmıştık. aynı akşam dört apartmana girip altı yedi karşı komşu kapısının kollarını birbirine bağlayıp zilleri çalmıştık, hayat çok eğlenceli oluyor bazen. zil zurna sarhoş sokaklarda koşup, her gördüğün polise, her gördüğün kavgaya ve belaya koşmak, dört nala.

Kader, yaman orospudur demişlerdi, tanımadım hiç kendisini, onun hakkında konuşamayacağım ve bu işte iyi olup olmadığını bilmesem de hakkında hayaller kurabilecek zamanım olmuştu. bir keresinde fileli çorabını aa hayır muz çorabının üstüne giydiği fileli çorabını ve muz çorabını, muz ve çilek aşılarını yaptırdığını söylediği minik beyaz köpeği havlarken sigarayla dokunup yakmıştım, epey yerinden, kaçık kaçıktı çorap, sonra tutup yırtmıştık, yalnız değildim, en az iki manyak daha vardı yanımda, sefillikti göründüğü gibi ve gülüyorduk, hepimiz. parçalanmış çoraplarının üst kısmı eteğinin altından sarkıyordu, minicik ve alt kısımları da botlarından taşıyordu, gördüğüm en seksi bacaklardı onlar. bir asansöre bindik, bilmediğim bir apartmanda, ara katlardan birinde ya da iki katın arasında stop düğmesine basıp asansörün bozulduğunu söyledim, inandı ya da ben inandığına inandım ve sigaralarımızı yakarken aşağı inmeye başladı asansör, yaklaştığımız katın düğmesine basıp arkamızda bacakları ayrılmış iki çorap ve biraz izmarit ve kül bırakarak indir asansörden. bir daha görmedim onu, görsem bile tanımam heralde, onun tanıyacağını da sanmıyorum. neticesinde, "dolu" bir kadındı, manyaklıklarımı ve en vahşi anlarımı bile çocukça bulacak bir hayatın içinden geliyordu. güzel günler oldu hepimizin hayatında ve bu yüzden, şimdilik nefret etmiyorum hepimizden.

tüm bunlar 21:43 tuşlamaları, hastanede geçen bir gece daha.

özlüyorum.

lanet!

2007-09-24T00:58:00.002+03:00

temamı hiç sevmedim, okunabilir bulmuyorum, sütun çok geniş kanımca ve her şeyi buraya not almaktan vazgeçmeliyim belki de...

girizgah

2007-09-24T00:58:00.001+03:00

saçma gerçekliğin, olagelen'e indirgenmesi ya da
hiçbir şey olmamasının imkansızlığının olumlanması fikrinin onayıyla beraber gelen umursamazlığın tam onayı ve savunması
eminim ki, sağduyu üstkimliği altında soykırılan insan "iyi"sinin uyarılma ve motivasyon yönlendirmelerini kırması için desteğe ihtiyacı var. ve şimdi, oynamak isteyenler,
elime mum diksin!

Hello World!

2007-09-24T00:37:00.001+03:00

Lorem ipsum dolor sit amet'ten bıkkınlık geldi, Wordpress daha havalı göründüğü için onu denemeyi düşünmüştüm ama en azından şimdilik buradayım. Hangi dns'i kaldırsan altından ben çıkar oldum, yeter gari, yurdumuz ocağımız belli olsun. hafif.org dışında bir yerde süreklilik arzetmemiştim. burayı sahipleneceğim evet.

banner2

2007-09-23T20:37:00.002+03:00

bu da banner'in ikincisi, sağ taraf için düşündüm.

banner

2007-09-23T20:30:00.000+03:00

fragile - disposable

Mut Şarkısı

Mut Şarkısı

sevgili günlük

Yemin.

bu

uzlaşma

kızıyorum

Free Web Server Security Scan | Wormly

D-LOVERS Solved!

paylaşmayı even parmak kaldırsın

she wants revenge

müsvette

fındık ezikliği

eski sürümler

helal etmiyorum!

periliğin güçlüğü

sonra vazgeçersin. yeter.

yazmak üzerine yazmak da nedir?

kontrol

point

beyaz

saçma

sorunun cevabı

şimdi sar bedenimi narin tenini delen iğnelerime inat

bilindik hüsran

enterans

ortakul

ama olmuyor böyle, fazla uzağa gittin yine

ortalama bir kıyametböyle bir şey olsa gerek

kırılgan bir şeyler var etrafımda,eski bir acıdan öğrendiğim,tuşlarına piyanonun,basarken o meşum parmaklar;

olumsal olasılıklar

biliyor ve bilmiyorum

insan beyninin bir numaralı sorunu,herhangi bir sorunu birinci seçebilecek olmasıdır.

midemi bulandıran bir yığın insan ve meselesi

ikrar

6.7. Tahrik ve Erekte Olmak ve CIA, haa Bir de Gerçek

6.8. Bölük Pörçük Bir Cevap

6.8.1. dünya’nın döndüğü bilgisi ve zaman nedir üzerine

6.8.2. gerçek nedir üzerine

6.8.3. gerçek ile ilgili gerçek bir anı

6.8.4. erkek metabolizmasına ilişkin kimi durumlar

6.8.5. coca-cola cia usa shell fenomenleri üzerine

Açıklayayım.

20.000.000.000

Bu soruları bir kenara mı bırakalım?

Peki.

Sorun yok, öyle mi?

öyle mi?

acayipan

Aslında hiçbir problem yok biliyor musun? Dert değil, savaşlar işkenceler, açlık, soykırım falan.

Bize ne canım.

ele geçirilmiş hiçliğinden geriye bir şey kalmamış.

lanet!

girizgah

Hello World!

banner2

banner

ortalama bir kıyamet
böyle bir şey olsa gerek

kırılgan bir şeyler var etrafımda,

eski bir acıdan öğrendiğim,

tuşlarına piyanonun,

basarken o meşum parmaklar;

insan beyninin bir numaralı sorunu,
herhangi bir sorunu birinci seçebilecek olmasıdır.